← Todos os 150 Salmos

LIVRO 5 · Salmos 107–150 · LXX/VULGATA 143

Salmo 144

Salmo de Davi: Bendito seja o SENHOR, rocha minha, que ensina minhas mãos para a batalha, e meus dedos para a guerra. Ele é minha bondade e meu castelo; meu alto refúgio, e meu…
HEBRAICO · 144LXX/VULGATA · 143FONTE · PÁGINAS 264-265

GRAVAÇÃO HUMANA · CANTO HISTÓRICO OU EDIÇÃO OFICIAL

Psalm 144: Graeco-Byzantine Chant

Elevation Monastery

Canto bizantino ou ortodoxo. canal do coro, mosteiro ou instituição musical. A publicação musical de origem permanece vinculada à gravação.

Abrir gravação no YouTube ↗

Canto bizantino ou ortodoxo

Este controle toca a gravação atribuída ao Salmo.

MP3 · 5:27Baixar MP3 ↓

LEITURA QUADRILÍNGUE

Quatro línguas, cada uma em sua voz.

Português e inglês seguem a numeração hebraica/massorética; latim e grego seguem a Septuaginta e a Vulgata.

PT

Português

Bíblia Livre

1Salmo de Davi: Bendito seja o SENHOR, rocha minha, que ensina minhas mãos para a batalha, e meus dedos para a guerra.

2Ele é minha bondade e meu castelo; meu alto refúgio, e meu libertador; ele é meu escudo, em quem confio; e aquele que faz meu povo se submeter a mim.

3Ó SENHOR, o que é o homem para que lhe dês atenção? E o filho do homem, para que com ele te importes?

4O homem é semelhante a um sopro; seus dias, como a sombra que passa.

5Ó SENHOR, abaixa teus céus, e desce; toca os montes, e fumeguem.

6Lança relâmpagos, e os dispersa; envia tuas flechas, e os derrota.

7Estende tuas mãos desde o alto; livra-me, e resgata-me das muitas águas, das mãos dos filhos de estrangeiros;

8Cuja boca fala coisas inúteis, e sua mão direita é a mão direita da mentira.

9Ó Deus, a ti cantarei uma canção nova; com harpa e instrumento de dez cordas tocarei música a ti.

10Tu és o que dás vitória aos reis, e livras a Davi, teu servo, da espada maligna.

11Livra-me e resgata-me das mãos dos filhos de estrangeiros; cuja boca fala mentiras, e sua mão direita é mão direita de falsidade.

12Para que nossos filhos sejam como plantas, que crescem em sua juventude; e nossas filhas sejam como esquinas entalhadas ao modo do palácio.

13Nossos celeiros sejam cheios de todos os tipos de mantimentos; nosso gado seja aos milhares, e dezenas de milhares em nossos campos.

14Nossos bois sejam vigorosos; não haja nem assalto, nem fugas, nem gritos em nossas ruas.

15Bem-aventurado é o povo que assim lhe acontece; bem-aventurado é o povo cujo Deus é o SENHOR!

EN

English

King James Version · 1769

1A Psalm of David. Blessed be the Lord my strength, which teacheth my hands to war, and my fingers to fight:

2My goodness, and my fortress; my high tower, and my deliverer; my shield, and he in whom I trust; who subdueth my people under me.

3Lord, what is man, that thou takest knowledge of him! or the son of man, that thou makest account of him!

4Man is like to vanity: his days are as a shadow that passeth away.

5Bow thy heavens, O Lord, and come down: touch the mountains, and they shall smoke.

6Cast forth lightning, and scatter them: shoot out thine arrows, and destroy them.

7Send thine hand from above; rid me, and deliver me out of great waters, from the hand of strange children;

8Whose mouth speaketh vanity, and their right hand is a right hand of falsehood.

9I will sing a new song unto thee, O God: upon a psaltery and an instrument of ten strings will I sing praises unto thee.

10It is he that giveth salvation unto kings: who delivereth David his servant from the hurtful sword.

11Rid me, and deliver me from the hand of strange children, whose mouth speaketh vanity, and their right hand is a right hand of falsehood:

12That our sons may be as plants grown up in their youth; that our daughters may be as corner stones, polished after the similitude of a palace:

13That our garners may be full, affording all manner of store: that our sheep may bring forth thousands and ten thousands in our streets:

14That our oxen may be strong to labour; that there be no breaking in, nor going out; that there be no complaining in our streets.

15Happy is that people, that is in such a case: yea, happy is that people, whose God is the Lord.

LA

Latina

Vulgata Clementina

1Psalmus David. Adversus Goliath. Benedictus Dominus Deus meus, qui docet manus meas ad prælium, et digitos meos ad bellum.

2Misericordia mea et refugium meum; susceptor meus et liberator meus; protector meus, et in ipso speravi, qui subdit populum meum sub me.

3Domine, quid est homo, quia innotuisti ei? aut filius hominis, quia reputas eum?

4Homo vanitati similis factus est; dies ejus sicut umbra prætereunt.

5Domine, inclina cælos tuos, et descende; tange montes, et fumigabunt.

6Fulgura coruscationem, et dissipabis eos; emitte sagittas tuas, et conturbabis eos.

7Emitte manum tuam de alto: eripe me, et libera me de aquis multis, de manu filiorum alienorum:

8quorum os locutum est vanitatem, et dextera eorum dextera iniquitatis.

9Deus, canticum novum cantabo tibi; in psalterio decachordo psallam tibi.

10Qui das salutem regibus, qui redemisti David servum tuum de gladio maligno,

11eripe me, et erue me de manu filiorum alienorum, quorum os locutum est vanitatem, et dextera eorum dextera iniquitatis.

12Quorum filii sicut novellæ plantationes in juventute sua; filiæ eorum compositæ, circumornatæ ut similitudo templi.

13Promptuaria eorum plena, eructantia ex hoc in illud; oves eorum fœtosæ, abundantes in egressibus suis;

14boves eorum crassæ. Non est ruina maceriæ, neque transitus, neque clamor in plateis eorum.

15Beatum dixerunt populum cui hæc sunt; beatus populus cujus Dominus Deus ejus.

EL

Ἑλληνικά

Septuaginta · Swete

1Τῷ Δαυείδ, πρὸς τὸν Γολιάδ. Εὐλογητὸς Κύριος ὁ θεός μου, ὁ διδάσκων τὰς χεῖράς μου εἰς παράταξιν, τοὺς δακτύλους μου εἰς πόλεμον·

2ἔλεός μου καὶ καταφυγή μου, ἀντιλήμπτωρ μου καὶ ῥύστης μου, ὑπερασπιστής μου καὶ ἐπ᾽ αὐτῷ ἤλπισα. ὁ ὑποτάσσων τὸν λαόν μου ὑπ᾽ ἐμέ.

3Κύριε, τί ἐστιν ἄνθρωπος ὅτι ἐγνώσθης αὐτῷ, ἢ υἱὸς ἀνθρώπου ὅτι λογίζῃ αὐτόν;

4ἄνθρωπος ματαιότητι ὡμοιώθη, αἱ ἡμέραι αὐτοῦ ὡσεὶ σκιὰ παράγουσιν.

5Κύριε, κλῖνον οὐρανούς σου καὶ κατάβηθι, ἅψαι τῶν ὀρέων καὶ καπνισθήσονται·

6ἄστραψον ἀστραπὴν καὶ σκορπιεῖς αὐτούς, ἐξαπόστειλον τὰ βέλη σου καὶ συνταράξεις αὐτούς.

7ἐξαπόστειλον τὴν χεῖρά σου ἐξ ὕψους, ἐξελοῦ με καὶ ῥῦσαί με ἐξ ὑδάτων πολλῶν, ἐκ χειρὸς υἱῶν ἀλλοτρίων,

8ὧν τὸ στόμα ἐλάλησεν ματαιότητα, καὶ ἡ δεξιὰ αὐτῶν δεξιὰ ἀδικίας.

9ὁ θεός, ᾠδὴν καινὴν ᾄσομαί σοι, ἐν ψαλτηρίῳ δεκαχόρδῳ ψαλῶ σοι,

10τῷ διδόντι τὴν σωτηρίαν τοῖς βασιλεῦσιν, τῷ λυτρουμένῳ Δαυεὶδ τὸν δοῦλον αὐτοῦ. ἐκ ῥομφαίας πονηρᾶς

11ῥῦσαί με, καὶ ἐξελοῦ με ἐκ χειρὸς υἱῶν ἀλλοτρίων, ὧν τὸ στόμα ἐλάλησεν ματαιότητα, καὶ ἡ δεξιὰ αὐτῶν δεξιὰ ἀδικίας·

12ὧν οἱ υἱοὶ ὡς νεόφυτα ἡδρυμμένα ἐν τῇ νεότητι αὐτῶν, αἱ θυγατέρες αὐτῶν κεκαλλωπισμέναι, περικεκοσμημέναι ὡς ὁμοίωμα ναοῦ·

13τὰ ταμεῖα αὐτῶν πλήρη, ἐξερευγόμενα ἐκ τούτου εἰς τοῦτο· τὰ πρόβατα αὐτῶν πολύτοκα, πληθύνοντα ἐν ταῖς ἐξόδοις αὐτῶν,

14οἱ βόες αὐτῶν παχεῖς· οὐκ ἔστιν κατάπτωμα φραγμοῦ οὐδὲ διέξοδος οὐδὲ κραυγὴ ἐν ταῖς ἐπαύλεσιν αὐτῶν.

15ἐμακάρισαν τὸν λαὸν ᾧ ταῦτά ἐστιν, μακάριος ὁ λαὸς οὗ Κύριος ὁ θεὸς αὐτοῦ.